Przyczyny agresji dzieci cz.1

Na ogromne znaczenie rodziców w procesie wychowania zwracał uwagę Janusz Korczak - nieoceniony wychowawca dzieci i młodzieży. Twierdził on, że w dziecku odbijają się postawy i zachowania dorosłych, przede wszystkim zaś - rodziców. Rolę rodziców w zapobieganiu agresywnym zachowaniom dzieci przybliża

 

Maria Klakla, psycholog z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Myślenicach

 

Brak czasu

Kształtowanie młodego człowieka odbywa się przede wszystkim w domu; żadna instytucja nie jest w stanie zastąpić rodziny. Wychowanie jest przywilejem, z którego rodzice pod żadnym pozorem nie powinni rezygnować. Szkoła, Kościół czy organizacje młodzieżowe mogą pomagać w kształtowaniu młodego człowieka, jednak odpowiedzialność za to, kim będzie w przyszłości dziecko ponoszą w głównej mierze rodzice.

Obecnie coraz częściej mamy do czynienia z brakiem czasu na wychowanie. Rodzice chcąc zapewnić dzieciom odpowiedni poziom materialny, często podejmują dodatkową pracę. Tymczasem dziecko potrzebuje stałej obecności mamy czy taty - po to choćby, aby dzielili z nim jego radości i smutki. Nawet wyjątkowo trudna sytuacja nie usprawiedliwia postawy odtrącenia, słów takich jak: Daj mi spokój, teraz jestem zmęczony! Nie mam czasu! Zajmij się swoimi sprawami! Czas na rozmowę, przytulenie, wspólne odrobienie lekcji czy pójście na spacer - to niewerbalne formy wyrażające miłość rodzica do dziecka i pozwalające na zapewnienie mu poczucia bezpieczeństwa. Jeżeli dziecko wie, że bez względu na wszystko stoją za nim jego mama, tata, nie będzie się bało trudności i odważnie podejmie nowe zadania.

Brak inicjatywy do sensownego spędzania wolnego czasu

Współczesne dzieci przebywają w szkole podstawowej przeciętnie od czterech do sześciu godzin dziennie. Jak wynika z ankiet i sądaży, na odrobienie lekcji poświęcają one od trzydziestu minut do dwóch godzin. Pozostaje więc jeszcze wiele wolnego czasu na zabawę, rozrywkę czy hobby. Rzadko się jednak zdarza, aby dziecko samo znalazło dla siebie jakieś wartościowe zajęcie. To zadanie należy zatem przede wszystkim do rodziców. Stąd apel: przekażcie pociechom swoje pasje, zainteresowania, hobby!. Niech ten czas wolny będzie dla dziecka twórczy.

Nic tak nie niszczy osobowości człowieka, a szczególnie dziecka, jak nuda! Ona jest początkiem złych pomysłów, a potem ich realizacji.