Etyka i ethos ludzi gór
W Muzeum Regionalnym „Dom Grecki” odbyła się promocja najnowszej książki dr Antoniny Sebesty pt. «Etyka i ethos „ludzi gór”», której wydawcą jest Fundacja im. Zofii i Witolda Paryskich w Zakopanem
O Fundacji mówił jej dyrektor Marcin Guzik. O samej książce, genezie jej powstania, tematyce i trudnościach jakie musiała pokonać w czasie jej pisania opowiadała autorka. Antonina Sebesta odpowiadała także na pytania czytelników, a ci pytali głównie o tematykę poruszaną w książce.
Tytuł pracy «Etyka i ethos „ludzi gór”», jak i tematy rozdziałów, z jednej strony odzwierciedlają zainteresowanie społeczne etycznymi aspektami działalności górskiej (zwłaszcza dyskusje prowadzone w tych środowiskach oraz w mediach), z drugiej wskazują na konteksty w jakich słowa „etyka” i „ ethos” występują w odniesieniu do tej aktywności. Głównym celem pracy było zaprezentować etykę i ethos „ludzi gór”, ukazując jej fenomen, po drugie pośrednio odpowiedzieć na pytanie: czy termin etyka „ludzi gór” stanowi przykład na „inflację” etyki, przed którą na przełomie wieków przestrzegali Halina Promieńska i Ryszard Jadczak , czy wprost przeciwnie – właśnie w górach ta „inflacja” nigdy nie miała, nie ma i nie będzie miała miejsca.
Uważna lektura pracy może stanowić rodzaj zachęty do podjęcia szczegółowych badań socjologicznych i psychologicznych, weryfikujących lub odrzucających formułowane w niej hipotezy. Przybliża odpowiedź na pytania: czy potrzebna jest etyka zawodowa przewodników, ratowników, instruktorów alpinizmu i innych sportów górskich, jak i osób prowadzących ważne dla górskiej aktywności obiekty: schroniska czy obozowiska? Kto i w jaki sposób ma ją tworzyć, teoretycy czy praktycy? Podobne pytania zadawała Ija Lazari-Pawłowska na temat kodeksów zawodowych i etyki zawodowej. Książka powstała przede wszystkim w oparciu o źródła pisane, wzbogacone o kontakt ze środowiskiem „ludzi gór” (prelekcje, spotkania, sympozja, konferencje, rocznice, festiwale górskie), a także liczne dyskusje na prelekcjach, spotkaniach itd., jak i rozmowy prywatne. Jest wynikiem młodzieńczej fascynacji „ludźmi gór”, weryfikowanej przez późniejszą wieloletnią działalność autorki w organizacji turystycznej. Z wprowadzenia Antoniny Sebesty można z pewnością stwierdzić, że jest to w naszej literaturze pierwsza, tak pełna próba ujęcia i opracowania zagadnień etycznych związanych z szeroko rozumianą działalnością różnych ludzi, zespołów ludzkich pracujących czy działających na terenie gór.
Antonina Sebesta – mieszkanka Myślenic, dr nauk humanistycznych w zakresie filozofii. Pracownik Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie. Zajmuje się etyką praktyczną, nie tylko zawodową, ale też ekologiczną, filozofią polską XX w. oraz filozofią życia.
Uprawia publicystykę i poezję – tomiki „Wykład” 2002r. I „Skasowany krajobraz” 2012r. Pisuje też eseje i recenzje. Otrzymała ponad 50 nagród literackich, zwłaszcza poetyckich.
Stale współpracuje z miesięcznikiem „Dzikie Życie”, rocznikiem „Pamiętnik Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego”, kwartalnikiem „Konspekt” i lokalnym miesięcznikiem „Sedno”. W swoim urozmaiconym dorobku ma blisko 20 artykułów naukowych poświęconych górom. Jest autorką przewodnika po Tatrach dla dzieci „Chodź z nami” oraz rozdziałów w przewodniku Dariusza Dyląga „Orla Perć”. Członkini Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i Stowarzyszenia Pracownia na rzecz Wszystkich Istot a także członkiem-założycielem Polskiego Towarzystwa Etycznego.
