Kto ratuje jedno życie - ratuje cały świat (cz. 2)

Po wojnie podjął pracę jako profesor kontraktowy na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Wykładał w latach 1946-1949 na Wydziale Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych. Po seminarium skierowano go do pracy duszpasterskiej. Pierwszą parafią ks. Mirka był Czarny Dunajec, gdzie został wikariuszem. Pracował tam w okresie od 1 stycznia do 31 lipca 1917 roku. Jego kolejne parafie to Wadowice (od 1 sierpnia 1919 do 15 grudnia 1920 r.) i św. Anny w Krakowie (od 16 grudnia 1920 do 15 kwietnia 1921 r.). Pracując w Krakowie w 1921 roku, był również prefektem parafii akademickiej oraz redagował pismo „Lud Katolicki”, tygodnik przeznaczony głównie dla społeczności wiejskiej. W 1924 roku pracował jako katecheta w I Gimnazjum Żeńskim przy ulicy Wolskiej w Krakowie, ponadto jako notariusz sądu biskupiego w kurii krakowskiej oraz jako redaktor diecezjalnego nowego pisma „Dzwon Niedzielny”. Od 1 kwietnia 1931 roku został mianowany administratorem parafii św. Mikołaja w Krakowie, gdzie pracował do 21 września 1932 roku. Następnie został proboszczem w Nowej Górze pod Krzeszowicami. Tam poza pracą duszpasterską wyjątkowo aktywnie prowadził także działalność wśród najuboższych.

W czasie II wojny światowej aktywnie włączył się w działania konspiracyjne oraz w ratowanie Żydów od zagłady, za co groziła śmierć z rąk okupanta. Następną parafię św. Józefa w Krakowie objął dopiero po II wojnie światowej, został jej administratorem 31 stycznia 1946 roku. Okres od 9 września 1949 do 5 maja 1951 roku spędził jednak …w więzieniu. Powodem aresztowania przez władze komunistyczne były fałszywe oskarżenia o współpracę w czasie wojny z Niemcami. Po wyjściu na wolność został poddany obserwacji przez funkcjonariuszy Służy Bezpieczeństwa.

W 1954 roku mianowano go dziekanem nowo powstałego dekanatu IV-Podgórze. Oficjalnie proboszczem parafii św. Józefa został 14 kwietnia 1966 roku, a prawie dwa lata później, 27 maja z powodu choroby złożył rezygnację ze stanowiska proboszcza.

Niezmiernie ważną cechą działalności Franciszka Mirka było jego zainteresowanie kwestiami społecznymi. Pod kierunkiem wybitnego polskiego filozofa i twórcy socjologii polskiej Floriana Znanieckiego, przygotowywał rozprawę doktorską pod tytułem System socjologiczny Ludwika Gumplowicza. Po obronie doktoratu napisał rozprawę habilitacyjną. Habilitował się jako docent socjologii w 1930 roku na podstawie pracy Metoda socjologiczna. Przyczynek na podstawie analizy krytycznej Metod Tardea i Durkheima. Po uzyskaniu habilitacji rozpoczął pracę na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1933–1937 był związany ze Szkołą Nauk Politycznych funkcjonującą przy Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie wykładał i publikował swoje prace naukowe z dziedziny socjologii. Liczne artykuły i książki ks. Mirka związane były przede wszystkim z działalnością naukową, ale dotyczyły również spraw duszpasterskich.

Całe jego życie zostało poświęcone służbie drugiemu człowiekowi i posłudze kapłańskiej poprzez pomoc potrzebującym oraz publicystyce i prowadzeniu badań naukowych. Za pomoc bezrobotnym i pracę społeczną ks. Mirek otrzymał w 1937 roku Złoty Krzyż Zasługi. Działalność naukowa zapełniała cały wolny czas pozostały po działalności duszpasterskiej. Według wspomnień ks. Mirek nauce poświęcał także czas wakacyjny, który spędzał w domku letniskowym w rodzinnej miejscowości Łętownia.

Ksiądz Franciszek Mirek zmarł 16 marca 1970 roku. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Łętowni.

Marian Cieślik