Najświętsze Serce Jezusa - źródło miłości
W Brzezowej przy drodze powiatowej obiektem wpisującym się w przestrzeń sakralną jest kapliczka pw. Najświętszego Serca Jezusowego. Przyjmuję formę dwukondygnacyjnego, rozczłonkowanego cokołu o czworościennej podstawie, z kondygnacjami o prostokątnych przekrojach, w miarę równomiernych wysokościach, lecz stopniowo zwężających się w górę. Poszczególne kondygnacje wyróżnione zostały prostokątnymi niszami, przesklepionymi trójlistnie, oślim grzbietem lub półkolistymi łukami wypełnionymi płaskorzeźbami.
Na czworościennej podstawie w ramce o wklęsło ściętych narożnikach wygrawerowano inskrypcję podającą datę wykonania figury i przesłanie jej fundatorów: „Słodkie Serce Jezusa bądź naszą miłością. Fundatorowie Michał i Anna Salawy, 1881”. W części frontowej najniższej kondygnacji znajduje się wizerunek św. Michała Archanioła, od strony północnej – płaskorzeźba św. Walentego, od południowej – wizerunek św. Rocha.
W centralnej niszy, najwyższej kondygnacji widnieje wizerunek Matki Bożej Nieustającej Pomocy – epicentrum ludzkich interpelacji zanoszonych za pośrednictwem uwidocznionych pośredniczących świętych. Maria ma lekko opuszczony wzrok, z wyrazu Jej twarzy odczytujemy troskę i świadomość konieczności wypełnienia misji Syna. Przesłanie ukierunkowane jest na cel poczęcia Jezusa w łonie Niepokalanej Dziewicy, aby przez Jego śmierć i Zmartwychwstanie dokonało się Odkupienie. Od strony północnej, w niszy znajduje się płaskorzeźba św. Józefa. Postać okryta jest płaszczem o krzywoliniowo żłobionych fałdach, w lewej dłoni święty trzyma lilię. Od strony południowej znajduje się św. Anna (fot. 79c), ukazana jako nauczająca Marię Pisma Świętego.
Figura Najświętszego Serca Pana Jezusa przedstawia majestatyczną postać Chrystusa z gorejącym sercem oplecionym koroną cierniową i zwieńczonym krzyżem. Postać porusza się po stylizowanych falach imitujących wody jeziora Genezaret. Postać okryta jest płaszczem przerzuconym przez lewe przedramię, krojem przypominającym rzymską togę, z zaznaczonymi ukośnymi fałdami, miejscami o ostrych krawędziach. Spod płaszcza wyłania się pionowo spływająca tunika, wykrojona dość głęboko na szyi. Ułożona w spokojnych fałdach, w dolnej części głęboko żłobionych. Lewa dłoń nosi ślad przebicia gwoździem – symbol ofiary krzyżowej. Długie, fryzowane włosy ułożone w spiralne loki opadają na ramiona. Podłużna twarz o szerokim i wypukłym czole jest ożywiona głęboko osadzonymi oczami o przenikliwym spojrzeniu. Usta są przeważnie wąskie, rozchylone, głęboko wcięte, z grymasem cierpienia, podkreślone sumiastymi wąsami. Całość kompozycji przekrywa metalowy, półkolisty baldachim wsparty na prętach zakotwiczonych w górnej kondygnacji.
Przydrożne sacra są emanacją Bożej dobroci, przyciągającej ludzi spragnionych niewyczerpanego źródła miłości. Nadrzędną modlitwą adorującą Najświętsze Serce Jezusa jest litania ku jego czci. Z wielką nabożnością odprawia się ją w czerwcu przy przydrożnych kapliczkach, pielęgnując kult Najświętszego Serca Jezusowego, triumf Bożego miłosierdzia. Miłosierdzie Chrystusowego Serca to przestrzeń metafizycznego żaru, rozpalającego ludzkie, nierzadko oziębłe serca.
